| Mmesis님의 프로필Take A Day By Day.사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
Take A Day By Day.อย่าไปมองว่ามันยากหรือง่าย จงมองว่าทุกอย่างสามารถทำได้ 11월 1일 คืนมืด ดวงดาว และ การเดินทาง.....มีเรื่องที่อยากจะเขียนไว้ เอาไว้อ่านในวันข้างหน้า
........เรื่องดีๆ ที่อยากจะสลักไว้ในความทรงจำ ..................................................... .......ในวันที่เราต้องเจอกับปัญหาใหญ่ที่สุด อีกครั้งในชีวิต........... ...ความปั่นป่วน เข้ามารุมเร้าสมองอันลีบตีบ ......ในเวลาที่น่าจะเป็นจุดต่ำสุดของชีวิต........
แน่นอน.. ความเป็นห่วงที่เกิดขึ้นในบ้าน มีมากขึ้นอย่าไม่ต้องสงสัย แต่...เหนือเกินไปกว่านั้น....
เราได้รับรู้ว่า เรามีเพื่อนแท้มากมายแค่ไหน
...ความเป็นห่วงเป็นใย..ที่ไม่เคยจางหายลงไปตลอดช่วงเวลาแย่ๆ
แม้จะผ่านมานานระยะหนึ่งแล้ว
คำถาม....ที่เกิดจากความห่วงใยจากข้างในจริงๆ คำแล้วคำเล่า ลอยผ่านเข้ามาในหู.. แต่.......................ไม่เคยผ่านออกไป.... ....หากแต่มัน กลับจมลึกเข้าไปกองทับทมอยู่ในใจ ด้วยความเชื่อมั่นจากทุกคน .......ทุกคนซึ่งเชื่อว่าเราจะต้องไม่แย่ ...........และพร้อมที่จะช่วยให้มันไม่แย่ .......อยากกจะขอบคุณกับทุกคน
....เพราะสิ่งต่างๆที่ออกมาจากใจนั้น ทำให้คืนวันแย่ๆ... มันไม่แย่อีกต่อไป ขอบคุณทุกคำพูด ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ...
......ว่าเพื่อนคนนี้จะเดินข้ามผ่านสิ่งแย่ๆเหล่านี้ไปได้
.....ความรู้สึกตอนนี้ เหมือนกับเดินอยู่ในคืนเดือนมืด ที่แสงไฟนำทางดับลง...... มันทำให้เราได้สัมผัส ถึงแสงดาวทั่วท้องฟ้า.......
........แม้อ่อนแสง แต่มันมากมายจนทำให้เรายังคงเดินต่อไปได้ ............ ...........และแสงดาวเหล่านั้นจะยังคงส่องแสงให้เราทุกค่ำคืน .. ไม่ว่าเราจะมีแสงไฟนำทางหรือไม่ก็ตาม และถึงแม้ตอนนี้ ความเป็นห่วงเป็นใยจากแหล่งที่เราโหยหาอยู่ตลอดเวลานั้น
........มันไม่มีวันจะได้มา แม้ในช่วงเวลาต่ำสุดของชีวิตขนาดนี้แล้วก็ตาม .......แต่.....มันไม่ได้สำคัญอะไรอีกแล้ว
เพราะตอนนี้ บนเส้นทางนี้ ....
..เรา...ได้ตระหนักแล้วว่าดวงดาวจะอยู่กับเราทุกค่ำคืน .............ตลอดไป - - - - ขอบคุณ - - - - 2월 1일 A Tale of A Tethered Dragonกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่มธรรมดา...คนหนึ่ง ใช้ชีวิต เรียบง่าย และสันโดษ เรื่องราวชีวิตของเขาต้องเปลี่ยนไป เมื่อเขาได้พบ หญิงสาวผู้หนึ่ง เพียงบทสนทนา แค่ไม่กี่ครั้ง ชีวิตเรียบง่ายของชายหนุ่ม ก็ไม่เรียบง่ายอีกต่อไป เพื่อ หญิงสาวผู้นั้น ผู้ซึ่งทำให้"แสงแห่งจุดหมาย"ของเขาสว่างขึ้นมา เขาคอยดูแล ช่วยเหลือหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ ในเรื่องต่างๆอยู่เสมอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ เพราะตัวเองนั้น ช่างต่ำต้อย เขาไม่เคยรู้ ว่าความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆที่เขาสามารถทำได้ มันเป็นประโยชน์ต่อหญิงผู้นั้นหรือไม่ มัน...อาจไม่มีปรโยชน์อะไรเลย "เราต้องเข้มแข็งมากกว่านี้ เพื่อที่จะปกป้องเธอจากภัยร้ายได้ เมื่อมันเกิดขึ้น" เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก...ในที่สุด ชายหนุ่มก็หลบหายไปจากชีวิตของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ โดยไม่เคยบอกเหตุผลที่แท้จริง ทิ้งไว้แต่เพียงแค่คำพูด ว่า"รัก" ชายหนุ่มออกเดินทาง ฝึกฝนตัวเอง ทั้งๆที่ในใจยังมี"เธอ"ผู้นั้น อยู่ตลอดเวลา เวลาผ่านไป เขาแข็งแกร่งขึ้นมาก.... ชายหนุ่มกลับมาแล้ว.......เพื่อจะปกป้องดูแลคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต กลับมาพร้อมด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนรักของเขา แต่...ไม่ว่าตัวเขาและผองเพื่อนรักจะทำวิธีใดก็ตาม เขา..ก็ไม่สามารถเข้าใกล้ปราสาทของหญิงสาวได้เลย ทั้งๆที่มีพลัง เข้มแข็งขึ้นมากมายแล้วแท้ๆ แต่หญิงสาว ไม่ยอมแม้แต่จะหันมามองหน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำ ไม่มีใครรู้เหตุผล....บางที การเลือก"จากไป"ในครั้งนั้น คงเป็นความผิดใหญ่หลวง ชายหนุ่มทำได้แค่เพียงเฝ้ามองดูเธอ อยู่ห่างๆ อยู่ ณ ที่เดิมนั้น ที่เชิงเขา หน้าปราสาท เขาคิดว่าต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก เพื่อที่จะปกป้องเธอได้จากระยะห่างนี้ แต่...เขาไม่สามารถห่างจากเธอไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว เขาไม่เคยรู้ ว่าพลังที่เขามีนั้น จะปกป้องเธอได้หรือไม่ และเมื่อไหร่ แต่เขาตัดสินใจ... แลกความเป็นมนุษย์ กับปีศาจมังกร ผู้ซึ่งกระหายความเป็นมนุษย์ เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังที่จะปกปักษ์รักษา เธอผู้เป็นที่รักได้ กลายร่างเป็นมังกร ดุร้าย ตรึงตรวนตัวเอง อยู่ ณ ที่นั้น เพื่อ "เธอ" ผู้เป็นที่รัก....... .................................. บางที ในตอนสุดท้าย มังกรร้าย อาจได้รับการปลดปล่อย ด้วยมนต์ตราแห่ง"รัก"ของหญิงสาว ในวันใดวันหนึ่ง หรือ มักกรร้าย อาจแผดเผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ด้วยความคลุ้มคลั่งของจิตมังกร ............แม้กระทั่งนางอันเป็นที่รัก......... 1월 9일 เรื่องของ ".......""เรา"เป็นมนุษย์ธรรมดาๆคนนึง
"เรา"มีเพื่อนอยู่สองคน
"ชายคนหนึ่ง"...........รัก.............. "หญิงคนหนึ่ง"
"เรา"เห็นด้วย.....มันควรจะรัก
ในขณะที่มีเรื่องราวระหว่างเพื่อนสองคนนี้เกิดขึ้นมากมาย
มองทั้งสองคนแล้วมันเหมือนได้มองตัวเอง
...............ในอดีต.................
ในขณะที่"ชายคนหนึ่ง"รัก....แต่ไม่สามารถทำอะไรให้"หญิงคนหนึ่ง"รู้สึกว่ารักได้
มันเหมือนกัน...........กับ"เรา"......ตอนนั้น
เรื่องราวเหมือนจะจบลงเหมือนๆกัน
เรายอมเห็นเพื่อนเป็นอย่างนั้นไม่ได้...........อย่างที่เราเป็นอยู่ตอนนี้
ทำหลายๆอย่าง เพื่อเชื่อมสองคนไว้ด้วยกัน
หลายๆสิ่ง....ที่เตือน"ชายคนหนึ่ง"
............หลายๆสิ่ง....ที่บอก"หญิงคนหนึ่ง"
ถ้า"ชายคนหนึ่ง"...รัก .."หญิงคนหนึ่ง"ได้มากมายขนาดนั้น
................ตอนจบที่แย่ๆของเรื่องพรรณนี้......มีครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว
เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก......
ทุกๆอย่างค่อยๆคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น.....เรื่อยๆ...............................
จนวันนี้ มันดี จนเราไม่ต้องทำอะไรแล้ว....มันดีแล้ว
เราทำสำเร็จแล้ว......
เมื่อเรามองเห็นทั้งสองคน มันรู้สึกดีใจนะ..
เรา....หยุดสิ่งที่คล้ายๆกับความโชคร้ายของเราได้
และ มันไม่เกิดขึ้น....อีกครั้ง
ถึงเวลานี้...เราไม่สามารถเข้าไปยืนอยู่เป็นคนที่สามกับเพื่อนทั้งสองคนได้
.................เรากับเพื่อนทั้งสองคน..... ไม่ได้โกรธกัน ไม่ได้มีใครทำเรื่องๆแย่ๆใส่กัน
ความ"ไม่ได้"มันเกิดขึ้นในใจเราเองมากกว่า......
"เรา"มองเห็นความโชคร้ายของตัวเองในอดีต ที่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้.....
นั้นเป็นสิ่งที่รบกวนจิตใจเราเรื่อยมา.......
บางที.....เราอาจจะเหมาะที่จะอยู่แค่ข้างๆเพื่อนทั้งสองคน....ตอนที่"ยังไม่ดี"
...........ในขณะที่......"ดีแล้ว"..นั้น มันคงเป็นสภาพที่ไม่เหมาะกับเรา
บางที.....เราอาจจะ ไม่เหมาะกับ....."ดีแล้ว"..........................สินะ
12월 9일 แรง ดึง แรง ดันก่อนหน้านี้ไม่นาน
เราตัดสินใจที่จะจบเรื่องราวที่ยื้อจิตใจมานาน
ตัดใจ ในสิ่งที่ไม่ว่าจะทำยังไง ก็ไม่มีทางได้มา
หยุด และเฝ้าดูอยู่ห่างๆ
เลือกเดินในทางที่เหมาะสมกับตัวเอง
หรือ...บางที อาจจะเหมาะสมกับตัวเอง
.....
ทุกสิ่ง ดูเหมือนจะลงตัว
........
...
..
วันนี้ มีสองสิ่งเกิดขึ้นกับเรา
สองสิ่งที่พยายามจะไม่ให้มันมาทำให้ความรู้สึกเดิมๆกลับมาอีก
สิงหนึ่ง....คือแรงดึงยื้อให้เราติดกับเส้นทางที่....อยากเดิน
อีกสิ่ง.... คือแรงผลักให้เราถอยออกจากเส้นทางที่...ควรเดิน
สองสิ่งทีทำให้ความพยายามเลือกทางที่ควรของเรา... สูญเปล่า
ตอนนี้ ความสับสน อย่างที่เคย เกิดขึ้นมาอย่างมากมาย
ได้แต่คิดว่า
"จริงๆ แล้ว เส้นทางที่เหมาะกับเรา
อาจจะเป็นเส้นทางนี้ ซึ่งเราไม่มีวันจะเห็นปลายทางตลอดไป"
จะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า ................ 9월 9일 ฟอลล์ ดาวน์ช่วงนี้ เป็นอีกครั้งที่เป็นช่วงแย่ๆของชีวิต
งานหนัก และ ยาก โครตๆ
หมดทั้งแรงกายจะทำ แรงใจจะคิด
จบงานไม่ได้มาหลายงานแล้ว ต้องทิ้งไว้ให้คนอื่นเค้ามาช่วย
งานง่ายๆ ไม่มีอะไรเลย ก็ทำไม่ได้
ลูกค้าด่าเบิ้ลทีเดียวสองโรงงาน
สมเพชตัวเอง...โง่ งี่เง่า---Fall Down
เรื่องคู่ครอง.....ไม่ต้องพูดกัน
เหมือนเดิม....---Always Down
มีเรื่องที่พยายามเป็นที่พึ่งพาของครอบครัวในหลายๆเรื่อง
แต่ก็ยังไม่วายเดือดร้อนพี่น้องอีกอยู่ดี---Fall Down
พยายามทำสิ่งบ้าๆ ประชดตัวเอง
ที่นี้ เพื่อนรู้เข้าก็ด่าซะดิ
ง้อมันยิ่งกว่าแฟนกูอีก---Fall down
พยายามจะเขียนBlogให้มันน่าอ่านๆ ในเรื่องๆดาวน์ๆของตัวเอง
แต่คิดไม่ออก และไม่มีอารมณ์จะเขียนแล้ว เพราะเรา Knock Down......
รู้สึกว่าชีวิตลำบากจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ไม่รู้อะไรแล้ว มึนส์
รู้อย่างเดียว ว่าต้องไม่ตาย
ที่เหลือ ....อะไรก็ไมรู้
นี่คืออีกครั้งที่แย่โครตๆในชีวิต....ดูไว้"ไอ้เติม"
7월 4일 ทางตัน แล้วไงว่ะหลายๆคน คงเเคยเปรียบชีวิตว่าเหมือนกับการเดินทาง
ผมก็ป็นหนึ่งในนั้น ที่เปรียบชีวิตเหมือนกับการเดินทาง การเดินทางของทุกคนก็คล้ายๆกัน
มีทางขรุขระ มีทางเรียบ มีทางลัด มีทางอ้อม มีทางแยก ทางมืดมิด ทางสว่างไสว แต่ต่างกันที่รูปแบบของเส้นทาง และผมเชื่อว่า ทุกคนต้องได้เจอกับ"ทางตัน" ไม่ในวันใดก้วันหนึ่ง
ผมได้พบทางตันแล้ว......
มาถึงตรงนี้
ผมอยากจะให้คนที่ผมอยากให้เค้าอ่าน อดทนอ่านต่อไปจนจบ มันเป็นเรื่องที่โง่เง่าอย่างมาก เส้นทางที่ผมได้เลือกเดินมานี้ มันเป็นทางที่ผมใฝ่ฝันมาตลอด เมื่อผมพบทางนี้ครั้งแรก ผมก็แน่ใจ..ว่าผมจะต้องไปทางนี้ ระหว่างทางที่ผมเดินมาตามเส้นทางสายนี้
ด้วยจิตใจที่อ่อนแอตอนนั้นมันช่างเหน็ดเหนื่อย มีทางแยกมากมาย ที่เย้ายวนให้ผมเดินออกไปจากเส้นทางนี้ มากมายเหลือเกิน ผมยังคงพยายามเดินต่อไป....เดินไป แต่ในที่สุด ผมก็พ่ายแพ้ต่อจิดใจที่อ่อนแอของตัวเอง
เมื่อเส้นทางมันช่างดูยาวไกล และตีบตัน ผมตัดสินใจเลือกแยกไปในเส้นทางอื่น ละทิ้งเส้นทาง ที่เป็นความใฝ่ฝัน และหัวใจที่แท้จริงของตัวเอง แต่ผมยังคนมองย้อนกลับมาที่เส้นทางเดิมเสมอ ตลอดเวลา....
จนถึงปัจจุบัน...ระยะทางและเวลาที่ผมได้เดินห่างออกมาจากเส้นทางนั้น มันทำให้ผมได้รู้ซึ้ง ถึงความสุข ตลอดเวลาที่ได้เดินไปบนเส้นทางของหัวใจเส้นนั้น เมื่อวันที่มันอาจจะสายไปแล้ว..
ผมละทิ้งเส้นทางอันสว่างไสวนี้ วิ่งกลับไปยังทางแยกนั้นที่ผมแยกมา วิ่งกลับไปยังเส้นทางแห่งใจของผมเส้นนั้น เส้นทางที่มันช่างแคบและตีบตัน แม้ว่ามันจะเหนื่อยมากขึ้น มากๆๆๆๆ แต่ระยะทางและเวลาได้สอนให้ผมรู้แล้ว ว่า..ไม่ว่าเราจะสูญเสียอะไรไปซักเท่าไหร่ แต่เรายังคงความเป็นตัวเองอยู่ได้ ยังไง มันก็คุ้มค่า ผมกลับมาถึงทางแยกนั้นแล้ว
และออกเดินไปในเส้นทางที่เป็นตัวเองเส้นนี้ ถึงแม้ว่าทางจะตัน...ผมจะขอไปเห็นด้วยตาตัวเอง ตอนนี้ผมพบกับทางตันแล้ว...แต่มันน่าแปลก
ที่ใจของผมกลับเห็นจุดหมายของตัวเองชัดเจนขึ้นกว่าเดิมมาก ผมตัดสินใจ...เดินต่อไปโดยที่ไม่มีเส้นทาง พยายามสร้างทางเดินนั้นเองต่อไปเรื่อยๆ..ต่อจากทางตัน ผมไม่รู้ว่า ทางที่สร้างขึ้นมานี้ จะแกร่งพอให้ผมเดินไปถึงจุดหมายนั้นหรือเปล่า แต่มันเพียงพอแล้วสำหรับการได้เดินตามเส้นทางของใจตัวเอง ผมรู้ว่ามีแค่1ใน10,000คน
ที่เป็นอย่างผมแล้วเดินต่อไปได้ถึงจุดหมาย แต่ผมก็หวังว่าจะได้เป็น "1" คนนั้น
เพราะจุดหมายของผม คือ"ลำแสง"อันสวยงามนั้น ผมอยากฝากกับทุกคนไว้ ว่า "ถ้าทางมันจะตัน ก็จงเดินไปดูด้วยตาตัวเอง ถ้าเห็นว่าทางตัน แต่เราก็ยังสามารถสร้างทางเองได้" -------- ปล. อ่านแล้วคงไม่รู้เรื่อง แต่ต้องมีแน่"มนุษย์ปรัชญา"ที่เข้าใจสิ่งที่ผมเขียน 4월 20일 เครียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดตอนนี้เครียดฉิบเป๋งเลย
งานก็แย่ๆ หัวหน้าลาออกอีก
แล้วจะไปเป็นเซลล์ เวิร์คป่าวไม่รู้
เงินก็ไม่มีใช้
รถก็ซ่อมแล้วซ่อมอีก
อากาศก็ร้อน
คนที่ตามเรา ก็ไล่ตามมาจังเลย
คนที่เราไล่ตาม ก็หนีเอาๆ
คิดจะมาอัพสเปซอีกซักที เพราะไม่ได้อัพมานานมาก
บอกแล้ว ว่าเอาไว้หันหลังกลับมาดูตัวเอง เวลาที่แย่ๆ
นี่ก็อีกช่วงเวลาหนึ่ง ...ที่แย่ๆ
............ดูไว้ เอ็มเอ้ย เวลาที่มึงแย่.............
ปล.จะบวชแล้ว 31may....
|
|
|||||||
|
|
